De telefoondraden in de Zwevegemsestraat gonsden deze week dat het een lieve lust was. Onze man van de Kortrijkse Telefoontjes wandelde toevallig vlakbij op de Veemarkt en zijn gevoelige oren vingen volgend gesprekje op tussen twee buren winkeliers.

Zij: “Onze Zwevegemsestraat: dé poort van Kortrijk? Ammehoela buurman. Vergeet het. Het huidige stadsbestuur is het aan het verknoeien.”
Hij: “Ammehoela? Buurvrouw, wat bedoel je?”
Zij: “Dat we het op onze buik kunnen schrijven. Dat we net als koning Amanoellah van Afghanistan uit de vorige  eeuw, een trap onder ons achterste krijgen. Het is al honderd jaar een Nederlands woord, buurman.”
Hij: “Aha. Ik dacht dat het Urdu of Pasjtoe of Arabisch was.”
Zij: “Welneen. Oerdegelijk Nederlands. De Hollanders slaan zelfs met de hand op hun achterste als ze het gebruiken om duidelijk te maken dat er niets van terecht zal komen, dat er geen sprake van zal zijn.”
Hij: “ Maar wàt komt er niet?”
Zij: “ Je herinnert je buurman dat het vorige stadsbestuur, onder de leiding van de vorige burgemeester, een rij vervallen en verloederde panden in onze straat had laten onteigenen. Hij wou er een modern en aantrekkelijk woonproject realiseren met minstens acht betaalbare woningen. En een mooi achtergelegen park tot in de Slachthuisstraat.”
Hij: “Ja, dat was toen het Stadsontwikkelingsbedrijf SOK  nog een echt vooruitstrevend stadsontwikkelingsbedrijf was in plaats van een verhuurmaatschappij van fuifzalen.”
Zij: “Je zegt een waar woord, buurman. Het SOK is vleugellam gemaakt, de nek omgedraaid. De dynamische directrice is vertrokken en de verantwoordelijke schepen heeft er alle schwung uitgehaald.”
Hij: “Dat heb ik ook gehoord, ja. Maar nog eens: wàt komt er niet, buurvrouw?”
Zij: “Die acht woningen! Het zullen er hoogstens vier zijn, heb ik vernomen. De rest wordt cadeau gedaan aan bevriende organisaties en diensten. Wéér kantoren, wéér bureaus in plaats van jonge gezinnen, in plaats van nieuw bloed in de straat. De Zwevegemsestraat straks een aangename lieflijke woonstraat? Acht huizen met een mooi parkje erachter? Ammehoela!
Hij: “Maar wie beslist dat dan?”
Zij: “Dat weet ik niet zeker. Maar iemand die het kan weten zei me dat de schepen van sociale zaken daar achter steekt. Hij wil ook pleziertjes doen, net zoals zijn blauwe collega’s. Kan nuttig zijn voor de verkiezingscampagne.”
Hij: “En kunnen we daar niets aan doen, buurvrouw?”
Zij: “Ik denk het wel, buurman. Ik denk het wel… Je zult er nog van horen. Maar er staat nu volk in de winkel. Ik moet inhaken. Doei!”

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookie Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.