Waar is onze burgemeester?

Hij: “Jawel mevrouw, ik begrijp dat u niet kunt twitteren. Niet iedereen heeft die vaardigheid al onder de knie. Ik begrijp dat volkomen. Maar u hebt ons toch gevonden, dank zij de goede oude telefoon.”
Zij: “Dank u wel. Ik spreek dus nu met de burgemeester?”
Hij: “Neen, mevrouw, u spreekt met het kabinet. Maar wij zijn een en al oor. Zegt u het maar.”
Zij: “Ik zou graag met de burgemeester spreken. Het is dringend en belangrijk.”
Hij: “De burgemeester is op dit moment helaas niet te bereiken.”
Zij: “Is hij weer in Brussel? Hij zit daar meer en meer heb ik de indruk.”
Hij: “Neen mevrouw, hij is niet in Brussel.”
Zij: “Maar die vele commissies zijn toch bezig in het parlement? Ik dacht dat hij gezegd had dat hij de in de commissie Kazachgate de vorige burgemeester op de rooster ging leggen?”
Hij: “U volgt de actualiteit blijkbaar bijzonder goed mevrouw, maar neen hij is dus niet in Brussel.”
Zij: “Is hij misschien op privébezoek bij Gwendolyn voor een gesprek over zijn toekomst?”
Hij: “Sorry, maar hij is zelfs niet in het land.”
Zij: “ Ah, een familieweekeindje met vrouw en kind! Gelijk heeft hij. Het gezin gaat vóór alles.”
Hij: “Neen, neen. Ik zou het eigenlijk niet mogen zeggen, maar hij is met een vriend op stap.”
Zij: “Oh! Nu dat is ook mooi. Weer naar Marrakech?”
Hij: “Neen, neen. Dat was vorige maand. Nu is hij in Italië.”
Zij: “Nu snap ik het. De Giro. De Ronde van Italië.”
Hij: “Neen, neen. Niet de Giro. Hij rijdt samen met een vriend een koers in Italië.”
Zij: “Ah zo. Met zijn auto? Rijdt hij een rally?”
Hij: “Ja mevrouw, een rally.”
Zij: “Een beetje zoals de rally die hij in Kortrijk organiseert? Ja, hij houdt van snelheid hé.”
Hij: “Niet echt mevrouw. Het is een rally voor oldtimers. Met de oldtimer van zijn vriend.”
Zij: “Oh, nu weet ik het. De Mille Miglia, in de streek van Siena. Prachtige streek. En dat is wel de chicste rally van Europa!”
Hij: “Maar niet voort vertellen hé. De burgemeester houdt zijn privétrips liever uit de media.”
Zij: “Dat begrijp ik. Ik zou er ook niet al te fier op zijn.”
Hij: “Maar waarmee kan ik u helpen, mevrouw? U zei dat het dringend en belangrijk was.”
Zij: “Neen, u kunt me niet helpen. Ik wilde iets persoonlijks regelen met de burgemeester. Ik wacht wel enkele dagen tot hij weer opduikt in het stadhuis. Dan bel ik wel weer, want simpel binnenwandelen in het stadhuis is er in dit digitale tijdperk niet meer bij hé. Ik heb verdorie alweer een boete omdat ik 33 km per uur reed. Na correctie weliswaar. Misschien moet ik daarvoor bij de socialisten zijn. Bedankt voor uw hulp, meneer. Doei.” 

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookie Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.